Feeds:
नोंदी
प्रतिक्रिया

Archive for the ‘utsfurta’ Category


खरच कितीही थंडी वाजत जरी असली तरी जो पर्यंत सकाळ मध्ये लोक लक्ष्मी रस्त्यावर नेपाळी लोकांकडे खरेदीसाठी गर्दी करत आहेत असा फोटो येत नाही तोपर्यंत म्हणावी तशी थंडी पडलेलीच नसते. किंवा पडूच शकत नाही. आता मला काय कोणालाच माहित नसणार की या लोकांना नेपाळी का म्हणतात. कोणीही विचारलेला नसणारे. ते भारताच्या पूर्वोत्तर राज्यांमधले पण असू शकतात. असो.

ई-सकाळ चा दुवा

ही थंडी मुळात चालू होते तीच सकाळ मुळे. सकाळ मध्ये पहिल्या पानावर १ फोटो येतो. या बातमीचे आणि फोटोचे शीर्षक असते “पुण्यात गुलाबी थंडीचे आगमन” त्या फोटोत १ झाडांमधून जाणारा रस्ता असतो, त्या रस्त्यावरून १ सायकलस्वार चाललेला असतो. त्याच्या शेजारून १ आजोबा स्टाईलची व्यक्ती कानटोपी घालून चाललेली असते. आणि नुकताच सूर्योदय झाला असल्याने या फोटो मध्ये अशी सूर्याची किरणे त्या घनदाट झाडातून रस्त्यावर डोकावत असतात. रस्त्यात थोडेसे धुके पण असते. सो फोटोची एकून रंगसंगती, आणि त्यातली पात्रे योग्य परिणाम साधतात. आणि एकदाची पुणेरी गुलाबी थंडी पडते.

लोक भारानियामातून सुटका म्हणून खुश, लक्ष्मी रस्त्यावरचे विक्रेते त्यांच्या शॉपिंग फेस्टिवलची सुरवात म्हणून खुश. दुकानांमधून गरम कपड्यांचे सेल लागतात. टीव्ही वर च्यवनप्राषच्या जाहिराती येवू लागतात. साठ साल के बुढे या साठ साल के जवान अजून अजून बर्याच.
मागच्या वर्षीचे स्वेटर, काश्मिरी शाली, कानटोप्या, हातमोजे सगळं कपाटांमधून पटापट बाहेर येतात. लोक सकाळी टेकड्यांवर गर्दी करू लागतात. आणि अजून कित्तीतरी.
पुण्यापासून दूर आल्यापासून या सगळ्याच गोष्टींची कमतरता अशी विचार करूनच भरून काढावी लागते.

Read Full Post »


काय संबंध मुख्यमंत्र्यांचा या पुजेशी? मुख्यमंत्री झाले म्हणून काय लयी भारी झाले कि काय? वारकरी ३० ३० तास रांगेत थांबतात दर्शनासाठी आणि हे आपले सहकुटुंब गळ्यात हार तुरे घालून पूजा करताना फोटोसेशन करणार. काल ई-सकाळवर पण या बद्दल १ वृत्त वाचले.बर्याच लोकांनी याबद्दल आवाज उठवला आहे. हा आवाज आषाढ संपताक्षणी आसमंतात विरून गेला नाही म्हणजे मिळवलं.

खरेतर यासंदर्भात याआधीच उपाय योजना करायला हवी होती. ई-सकाळच्या लोकांनी याला वाचा फोडून खूपच स्तुत्य काम केलेले आहे.

Read Full Post »


आज जिम मध्ये स्टीम बाथ घ्यायला बसलो होतो. शेजारी एक अमेरिकन आर्मी मधला सांड जवान येवून बसला. एकमेकांना हाय हेलो केल्यावर दुसरं वाक्य म्हणाला की तू कोणत्या चर्च मध्ये जातोस? त्याने सांगितला की तो कुठे जातो, आठवड्यातून कितीवेळा ई. मी असं ऐकून आहे की या चर्चचे बरेच प्रकार असतात. मी त्याला म्हणलो की मी चर्च मध्ये नाही जात. मी देवळामध्ये जातो. तो म्हणाला म्हणजे काय? मी म्हणालो की मी हिंदू आहे म्हणून प्रार्थनेसाठी देवळात जातो. हे ऐकून त्याला काय झाला काय माहीत, तो जो सुटला ना….

मला ख्रिश्चन धर्माची महती सांगू लागला. झिझसचे असं आहे तसं आहे. चर्च मध्ये असं असतं याव आणि त्याव. मग म्हणालो याच्या आयला..मी पण चालू झालो.

त्याला हिंदू धर्माची महती सांगू लागलो. जवळ अर्धा तास ही विचारांची तीव्र देवाण घेवाण चालली होती. मला म्हणे आमचा धर्म सांगतो की प्राण्यांना मारा आणि आपली भूक भागवा. मी म्हाणालो आमचा धर्म अहिंसेवर विश्वास ठेवतो. त्याला म्हणालो आम्ही प्रत्येक प्राण्यात देव आहे असं समजून वागतो. म्हणालो मी आजतागायत मास भक्षण केले नाहीये. गाय ही आम्हाला देवासारखी असते. आम्ही तिला खात नाही. त्याचा सांगण्याचा पवित्रा असा होता की त्याचा धर्म लयी भारी आणि आम्ही कोण कुठले.  त्याला अगणिक ठिकाणी मी क्रॉस केल्या वर बराच नरमला होता. एकतर त्या स्टीमबाथ रूम मध्ये इतका वेळ बसून माझा उकडलेला बटाटा होण्याची वेळ आली होती. पण म्हणालो ही संधी दवडता कामा नये. त्याला म्हणणार होतो की तू भारी असशील, तुझा धर्म तुझ्या साठी भारी असेल पण त्यामुळे माझा धर्म कमी प्रतीचा होत नाही. ऐवजी मी म्हणालो की माझा धर्म मला समानतेची शिकवणूक देतो. दुसर्या धर्माचा असला तरी तो आमच्या साठी हीन दर्जाचा होत नाही.

आपलं श्रेष्ठत्व २ प्रकारे सिद्ध करता येतं. एक तर स्वतःला श्रेष्ठ सिद्ध करणे किव्वा दुसऱ्याला आपल्या पेक्षा कमी दर्जाचा सिद्ध करणे. या मुर्खासाठी दुसरा उपाय निवडला. त्याला मी शेवटच्या बॉल वर six मारून गार केले. त्याला म्हणालो आम्ही हिंदू धर्मात बळजबरीची  धर्मांतरं  करत नाही. हिंदुत्व ही जगण्याची एक पद्धत आहे. तुम नाही समझोगे….. तो गप्पच बसला.मग त्याला म्हणालो तुझे व्यूज ऐकून बरं वाटला. परत भेटलास तर उलटी मारीन.

Read Full Post »


पूर्वी अमेरिकेतले मित्र किंवा clients म्हणायचे कि आज काय मस्त ब्राइट सनी डे आहे. मस्त सूर्य प्रकाश पडला आहे. हे ऐकून वाटायचा काय वेडे आहेत कि काय? या तळतळात करणाऱ्या अंगाची लाही लाही करणाऱ्या उन्हाला चांगला म्हणत आहेत. पण आत्ता अमेरिकेत आल्यावर समजले ते असा का म्हणायचे.

परवा अशाच एका मस्त दिवशी नकळतपणे मीच म्हणून गेलो कि आज किती मस्त ब्राइट सनी डे आहे. तेव्हा माझी ट्यूब पेटली. त्याचा होतं असं कि अमेरिकेतले हवामान इतका बेक्कार आहे ना कि काही करायची सोय नसते. हिवाळ्यात एकतर कडाक्याची थंडी असते आणि सगळीकडे बर्फ असते. म्हणून कुठेही असं फिरायला गेला आहात असं होत नाही. थंडीमुळे सर्व झाडांची पानगळ झालेली असते. झाडे सुद्धा भकास दिसतात. त्यात सोने पे सुहागा म्हणजे हवा ढगाळ असते. कि सगळंच संपलं. पाउस सुद्धा अधून मधून म्हणजे सारखीच हजेरी लावत असतो. त्यामुळे ढगाळ हवा ही ओघानी आलीच. मग असा मस्त ब्राइट सनी डे असला कि सगळे लोक बाहेर पडतात. हॉटेल मध्ये गर्दी होते, शॉपिंग मॉल गर्दीने फुलून जातात. छान छान मुली सुंदर सुंदर कपडे घालून बाहेर पडतात. कि मन कसे प्रसन्न होऊन जाते. मन ताजेतवाने करण्यासाठी अमेरिकन सरकार अधून मधून अशा मस्त दिवसासाठी निसर्गातसुद्धा हस्तक्षेप करत असले पाहिजेत.

Read Full Post »


काल दुपारची गोष्ट. त्यावेळी पुण्यातली वेळ रात्रीचे [पहाटेचे] १ वाजता.
मी आणि आमचा client अमेरिकेतून पुण्यातल्या सेंटरला फोन करून प्रोजेक्टबद्दल बोलत होतो.  काम महत्वाचे होते पण इतके नव्हते कि झालेच पाहिजे असे. पण खूप दिवसांपासून संपत नव्हते म्हणून तीन तिघाडा करून बसलो होतो.
अचानक कॉल चालू असताना तो मित्राला काय झालं काय माहित पण आम्हाला आवाज येवू लागले कि ओह्ह शिट, ओह्ह शिट आणि झटक्यात फोन कट झाला.
आम्हाला काही समजेनाच कि यानी असं अचानक काहीतरी होऊन फोन बंद का केला. आम्ही परत त्याच ठिकाणी फोन लावला तर कोणी उचलेना फोन. परत १ / २ वेळा प्रयत्न केला पण काही उपयोग नाही. म्हणून मी सरळ त्याच्या मोबाईल वर फोन लावला. तर त्यानी तो उचलला.
तो धापा टाकत,पळत चालला होता कुठे तरी. फोन वर त्याला धड बोलता पण येईना. मला बोलला की १० मिनिटांनी फोन कर. काही सिरीयस नाहीये. मला कळेना कि झालं काय? हा असं का पळत असेल? सगळा ठीक तर असेल न तिकडे?

मी अगदी आतुरतेनी ती १० मिनिटे संपायची वाट बघत होतो. आणि एकदाची १० मिनिटे झाली मी परत मोबाईल वर फोन लावला. यावेळी तो जरा स्थिर स्थावर झाला होता.
नंतर त्यानी जे सांगितला ते ऐकून मी पोट धरून हसलो.आणि ऑफिसमधले पण सगळे हसत होते.

त्याचा असं झाला होता.
कॉल चालू होता तेव्हा मित्र पुण्यात संपूर्ण मजल्यावर एकटा होता. फक्त तो ज्या क्युबिकॅल मध्ये बसला होता तिथले १ / २  दिवे चालू होते आणि बाकी अंधारच होता. तर अचानक पणे कुठल्यातरी एका कुबिकॅल मधल्या दिव्यांची उघडझाप चालू झाली. ती थांबते न थांबते तोवर त्याला दिसणारे कॉम्पुटर चे monitors, flicker होऊ लागले.कधी हा monitor कधी तो. आणि त्यातच त्याला कोणीतरी पळत गेल्याचा आवाज आला. म्हणून त्याची पुंगी झाली टाईट. आणि तो काम बंद करून घरी पळत सुटला.
हे जेव्हा मला तो बोलला तेव्हा इतका हसलो कि बापरे. भित्रा ससाच आठवला मला.

मला पण कधी रात्री उशिरा थांबल्यावर वाटायचा कि कोणीतरी आहे तिथे वगैरे. त्या महेश कोठारेच्या सिनेमातली ती बाहुली वगैरे आठवायची.

Read Full Post »

Older Posts »